Η «διολίσθηση των εννοιών» ( σκόπιμη διαστρέβλωση-αλλαγή του νοήματος των λέξεων) συνεχίζεται ανοδικά και βρίσκει πρόσφορο έδαφος σε αυτή την χώρα, των απογόνων κληρονομιάς μοναδικής καλλιτεχνικής, απαράμιλλου γλωσσικού πλούτου και φιλοσοφίας, πολιτισμού και διαχρονικών ιδεών και αξιών, εντέχνως οικοδομούμενων θεμελίων αιώνες τώρα.
Η προσπάθεια άλωσης ξεκίνησε από την δεκαετία του ’80 στην παιδεία, ξεγυμνώνοντας την γλώσσα από τα κοσμήματα της, που ναι μεν ήταν δύσκολα στην εκμάθησή τους , αλλά και πόσο πολύτιμα με την συμβολή τους στην ανάδειξη των εννοιών και νοημάτων.
Στο πέρασμα των δεκαετιών περνώντας από την εφηβεία την μεστή ενηλικίωση, σε κάθε δύσκολη περίοδο, οι αξίες της ανατροφής, ήταν οι γέφυρες που διάβαινα, ήταν κίονες στυλοβάτες, φώς του Διογένη και αστέρια της Βηθλεέμ που έδειχναν το διάβα μου.
Αναρωτιέμαι, πολύ προβληματισμένος, βαθύτατα λυπημένος και με πόνο ψυχής, τί είναι αυτό που θα κρατήσει τις νέες γενιές όρθιες στον δρόμο τους. Ποιά θα είναι τα «αποθέματα» – δεξαμενές δύναμης – για να προχωρήσουν.
Όταν η «περηφάνια» χτυπηθεί από την μάστιγα του AIDS που ύπουλα καιροφυλακτεί, όταν το σώμα θα έχει φθαρεί, όταν η σύνταξη θα έχει χαθεί, το σύστημα υγείας καταβαραθρωθεί; η εκκλησία λεηλατηθεί, η οικογένεια ισοπεδωθεί και διαλυθεί χωρίς δική της στέγη, όταν οι «ρίζες» έχουν μαραθεί γιατί βίαια έχουν σφαγεί και το άτομο αποκοπεί από ότι κοινωνικά και ψυχικά τον διατηρεί υγιή, αναρωτιέμαι τότε, πόση περηφάνια θα νιώθεις για την επιλογή να αφήσεις όλη αυτή η κληρονομιά να χαθεί!
Σκέψου ότι ίσως αφήνεις την μωρία της «περήφανης» στιγμής να γκρεμίσει το μέλλον, …..της δικής σου ζωής.
